In de zorgsector werken vandaag nog steeds opvallend weinig mannen. Zeker in de thuiszorg blijft het beeld hardnekkig: zorg aan huis, dat is iets voor vrouwen. Toch tonen de mannen van Thuiszorg Kempen dat zorg vooral mensenwerk is en geen gender kent.
Voor Wereldmannendag (19 november) nodigden we onze acht mannelijke collega’s van de dienst gezinszorg uit. Zij staan elke dag hun mannetje tussen hun 240 vrouwelijke collega’s. Geen formele setting, maar een ronde tafel met koffie en koffiekoeken waar iedereen vrij kon vertellen over zijn werk, zijn motivatie, zijn ervaring als man in een overwegend vrouwelijke sector en hoe hij zelf zijn plaats zien in de thuiszorg.
Het werd een gesprek vol verhalen over betekenis, diversiteit, clichés die vervagen en de kracht van authentieke zorgverlening, los van wie je bent of van welk pad je komt.
Ook Gazet Van Antwerpen schreef een artikel over onze mannen in de Thuiszorg, dat lees je hier.
Van bouwhelm en veiligheidsschoenen naar zorguniform
Niet iedereen rond de tafel heeft een klassiek zorgparcours achter zich. De verhalen beginnen bij Philips in Turnhout, op industriële werkvloeren, in de bouw, in logistieke functies of bij nachtdiensten in een leefgroep. Sommigen startten rechtstreeks van school. Wat hen bindt, is dat ze in de thuiszorg iets vonden dat ze elders misten: tijd, nabijheid en betekenis.
Filip, meer dan twintig jaar technieker en nu vaste verzorgende in CADO-dagopvang Lille, vertelt het treffend:
“Op een bepaald moment besef je: als ik nog van job wil veranderen, dan is het nu. En in de zorg kreeg ik op één maand meer ‘dankjewel’ te horen dan in al die jaren ervoor.”
De mannen beschrijven hun job in woorden die je niet altijd meer met zorg associeert: rust, ruimte, aandacht. Waar taken in sommige zorginstellingen elkaar in hoog tempo opvolgen, ervaren zij in de thuiszorg dat ze bij iemand thuiskomen. Letterlijk én figuurlijk.
Alex, twee jaar bij Thuiszorg Kempen en daarvoor kort aan de slag in een woonzorgcentrum, vertelt hoe zijn dag vaak begint: niet met de klok, maar met koffie.
“We starten met praten. Hoe gaat het vandaag? Wat heb je nodig? Dat menselijke contact maakt alles anders.”
We zijn geen mannen in de zorg. We zijn zorgverleners. Punt.
Mannen in een ‘vrouwensector’? De praktijk is anders dan het cliché
Hoewel thuiszorg vaak als “vrouwelijke” sector gezien wordt, is de ervaring van deze mannen opvallend genuanceerd. Cliënten zien je als zorgverlener en naar wie je bent en hoe je werkt. Het geslacht speelt zelden een rol.
Sebastian, al negen jaar verzorgende in het team van Herselt, merkt dat cliënten soms zelfs bewust naar hem vragen:
“Het gaat hen niet om man of vrouw, maar om hoe je in hun huis staat.”
Jasper, die na een stage bleef hangen en ondertussen vijf jaar bij Thuiszorg Kempen werkt, ziet een ander subtiel verschil:
“Sommige gesprekken gaan net iets losser wanneer ik binnenkom. Over sport, het nieuws, het leven. Niet omdat ik een man ben, maar omdat het gesprek dan eens een andere richting uitgaat. En die afwisseling vinden mensen fijn.”
De mannen geven voorbeelden van situaties waarin fysieke kracht handig kan zijn, “Niet dat onze vrouwelijke collega’s voor ons moeten onderdoen, maar een cliënt durft ons sneller de vraag te stellen om eens een klusje uit te voeren.” Maar telkens benadrukken ze: het gaat om samenwerken en afstemmen met je andere collega’s. Binnen hun teams merken de mannen dat hun aanwezigheid een andere energie brengt. Nuchterder soms, zeggen ze lachend. Directer. Maar tegelijk vullen ze elkaar naadloos aan met hun vrouwelijke collega’s.
Het is precies die mix die werkt: verschillende stemmen, verschillende aanpakken, éénzelfde doel.
Filip zegt het treffend: “We brengen een andere kijk. Niet beter, niet slechter. Gewoon anders. En dat versterkt het team.”
Thuiszorg is mooi én complex
Uit de verhalen blijkt hoe veelzijdig en uitdagend thuiszorg is. Zorgpoetsen, bijvoorbeeld, wordt soms onderschat, terwijl het een laagdrempelige manier is om hulp op te starten en naast poetsen ook voor nabijheid zorgt.
Leroy, de enige poetsman bij Thuiszorg Kempen, legt uit hoe dat verloopt:
“Je bent aan het poetsen, ja. Maar je bent ook aan het luisteren, mee structuur zoeken, mee ondersteunen. We komen bij mensen die soms amper sociaal contact hebben. Als er iets scheelt, zijn wij er om te helpen of om het te signaleren.”
Die nabijheid maakt ook dat medewerkers het echte leven van mensen zien: gezinnen met jonge kinderen, ouderen, cliënten met psychische kwetsbaarheid, complexe thuissituaties. Het staat soms in schril contrast met wat nieuwe collega’s en stagiairs van het cliënteel van de thuiszorg verwachten.
Glenn, al vijftien jaar in de thuiszorg, vertelt:
“Ze kunnen moeilijk geloven dat zulke uitdagende, soms zelfs schrijnende, situaties hier in onze Kempische dorpen ook voorkomen. Maar het is wel zo.”
Thuiszorg vraagt veel meer dan praktische handen. Het vraagt observeren, aanvoelen, volhouden en professioneel schakelen. Glenn ziet dat als een engagement dat diep raakt:
“Je komt soms binnen bij mensen waar alles vastzit: financieel, psychisch, sociaal. Maar als je volhoudt en in kleine stapjes werkt, zie je verandering. Je bouwt mee aan iemands leven. Dat is waarom ik dit werk graag doe.”
We brengen een andere kijk. Niet beter, niet slechter. Gewoon anders. En dat versterkt het team.
Een warme uitnodiging op Wereldmannendag
De mannen van Thuiszorg Kempen tonen elke dag dat zorg veel breder is dan het klassieke beeld. Ze zijn geen uitzondering, maar collega’s die met evenveel warmte, professionaliteit en betrokkenheid werken als iedereen — en hun aanwezigheid helpt soms anderen om dezelfde stap te zetten.
Zoals Siebe het spontaan zei:
“We zijn geen mannen in de zorg. We zijn zorgverleners. Punt.”
Toch blijft zichtbaarheid belangrijk. Hoe meer verschillende mensen zich aangesproken voelen om in de thuiszorg te werken, hoe sterker onze sector wordt. Diversiteit in achtergrond, levenservaring en persoonlijkheid maakt teams rijker en zorgt ervoor dat cliënten zich op verschillende manieren verbonden voelen met hun verzorgende.
Daarom, op Wereldmannendag én op alle andere dagen: wie graag met mensen werkt, wie betekenis zoekt en warmte wil brengen in iemands dag, vindt een thuis in de thuiszorg. Man of vrouw.
