Beste mensen,

In 1990 kwam ik naar België.

Ik was jong, nieuwsgierig en vooral heel benieuwd naar wat mijn nieuwe leven mij zou brengen. Mijn man Pieter, die Belg is, was op dat moment eigenlijk mijn enige houvast en mijn enige echte referentie in dit nieuwe land.
Ik kwam naar België met mijn diploma’s van verpleegkundige onder mijn arm en met één grote hoop: dat ik ooit in een ziekenhuis zou kunnen werken.

Maar er was natuurlijk een probleem:

Ik sprak alleen Spaans. Nederlands verstond ik niet. Ik ben altijd zelfstandig geweest en nieuwsgierig van aard. Ik wilde vooruit, nieuwe dingen leren en vooral ook de taal leren van het land waar ik voortaan zou wonen. Maar we spreken over 1990.
De integratiebegeleiding zoals we die vandaag kennen, bestond toen nauwelijks. Er waren geen buddyprojecten zoals vandaag. Er was niemand die tegen mij zei: “Kom, ik zal je helpen. Ik zal je tonen hoe het hier allemaal werkt.” Gelukkig had ik Pieter.
Hij ging op zoek naar een school waar ik Nederlands kon leren en zo kwam ik terecht in het Atheneum, bij Nederlands voor anderstaligen.

Omdat ik de taal nog onvoldoende beheerste en mijn diploma van verpleegkundige niet gehomologeerd was, kon ik mijn beroep niet uitoefenen.
Maar stilzitten is nooit mijn sterkste kant geweest.
Dus volgde ik allerlei opleidingen. Ik deed van alles. Van kooklessen tot een opleiding pedicure. Als ik maar kon leren, vooruitgaan en mensen ontmoeten.
In 1992 werd onze dochter geboren en in 1994 onze zoon. Een aantal jaren stond mijn leven dan ook vooral in het teken van onze kinderen. Daarnaast gaf ik Spaanse les.

Enkele jaren later gebeurde er iets wat achteraf gezien heel belangrijk is geweest voor mijn integratie in België. Ik leerde hier in Arendonk een fantastische vrouw kennen: Martine.

Martine wist het toen zelf niet, maar eigenlijk werd zij mijn buddy.
Mijn buddy avant la lettre. Zij wees mij de weg. Ze hielp mij wanneer ik iets niet begreep. Ze hielp met het vertalen van de documenten die nodig waren om mijn diploma als verpleegkundige te laten erkennen. Ze ging met mij mee toen ik leerde autorijden. Maar eigenlijk deed ze nog veel meer dan dat. Ze was er gewoon.
In de goede momenten, maar ook wanneer het moeilijk was. En misschien is dat wel het belangrijkste wat een buddy kan doen. Je hoeft niet alle antwoorden te kennen. Je hoeft niet alle problemen van iemand op te lossen. Soms moet je gewoon naast iemand staan en zeggen: “Kom, we zoeken het samen uit.”

In het jaar 2000 kreeg ik uiteindelijk de homologatie van mijn diploma en behaalde ik ook mijn rijbewijs. Ondertussen sprak ik veel beter Nederlands en voelde ik mij steeds zekerder en zelfstandiger.
Eindelijk kon ik opnieuw aan de slag als verpleegkundige. Vanaf dat moment ben ik eigenlijk nooit meer gestopt. Ik heb gewerkt, opleidingen gevolgd, bijgeleerd, postgraduaten gevolgd en mezelf steeds verder ontwikkeld in mijn beroep.
Vandaag, meer dan 35 jaar nadat ik in België ben aangekomen, kijk ik daar natuurlijk heel anders op terug. Ik heb hier mijn gezin opgebouwd.
Ik heb hier gewerkt. Ik heb hier vrienden gemaakt. Ik heb hier mijn leven opgebouwd.

België is mijn thuis geworden.
Maar ik ben nooit vergeten hoe het voelde toen België nog helemaal niet als thuis voelde. En ik ben vooral nooit vergeten welke mensen mij geholpen hebben om van dit land mijn thuis te maken. Daarom wilde ik vandaag mijn verhaal vertellen.
Niet omdat mijn verhaal uitzonderlijk is. Integendeel.

Er zijn vandaag nog altijd heel veel mensen die ergens aankomen met hun eigen diploma’s, hun eigen kennis, hun eigen talenten en hun eigen dromen.
Maar die in het begin vooral iemand nodig hebben die hen een beetje wegwijs maakt.
Iemand die luistert.
Iemand die iets uitlegt.
Iemand die af en toe meegaat.
Iemand bij wie ze een vraag durven stellen zonder bang te zijn dat die vraag misschien dom klinkt.
Iemand die hen helpt om stap voor stap weer zelfstandig te worden.
Voor mij was die persoon Martine.

Toen bestond het woord buddy voor zoiets eigenlijk nog niet.
Vandaag bestaat het gelukkig wel.
En misschien is dat ook de reden waarom ik, zoveel jaren later, zelf buddy wilde worden.
Niet omdat ik denk dat ik alle antwoorden heb.
Niet omdat ik iemands problemen kan oplossen.
Maar omdat ik uit eigen ervaring weet hoeveel verschil één persoon kan maken.
Soms is het iets heel kleins.
Een brief samen lezen. Een gesprek voeren.
Iemand ergens mee naartoe nemen. Een woord uitleggen.
Of gewoon luisteren naar iemand die even zijn verhaal kwijt wil.
Voor degene die helpt, lijkt dat misschien niet bijzonder.
Voor degene die net zijn weg probeert te vinden in een nieuw land, kan het ontzettend veel betekenen.
Ik heb het geluk gehad dat ik Martine heb ontmoet. En misschien is dat uiteindelijk wat ik na al die jaren het mooiste vind aan mijn eigen verhaal:
dat iemand die mij ooit geholpen heeft om mijn plaats te vinden in België, zonder het zelf te beseffen iets in gang heeft gezet.

Want meer dan 25 jaar later probeer ik nu voor iemand anders te doen wat zij ooit voor mij heeft gedaan.
Een beetje helpen.
Een beetje luisteren.
Een beetje de weg wijzen.
En vooral iemand het gevoel geven:
je hoeft het niet allemaal alleen uit te zoeken.

Als mijn verhaal vandaag iets kan betekenen, dan hoop ik vooral dat het laat zien hoe belangrijk zo’n menselijke verbinding kan zijn.

Want soms kan één persoon, op precies het juiste moment in iemands leven, een veel groter verschil maken dan hij of zij zelf ooit zal beseffen. Voor mij was die persoon Martine. En vandaag mag ik die persoon misschien voor iemand anders zijn.

Dank jullie wel.